Rumors

Obecnie trwa mała reorganizacja bloga.

Polub Tenebris na fejsbukach i bądź na bieżąco z nowościami!

Wywiad ze mną by Kaori

Zapraszam również do udziału w projekcie: Grupa Pisania Kreatywnego!



Obserwatorzy

sobota, 20 sierpnia 2016

Chapter 16

Part 1:

  – I jak to coś ma mnie powstrzymać? – zapytałem, nie kryjąc rozbawienia i pociągnąłem lekko za naszyjnik. Co prawda było w nim coś dziwnego, wyczuwałem jakąś energię, ale wątpiłem, żeby jakaś zabawka mogła mi przeszkodzić w realizacji moich planów. – Więc?
  – Nie słyszałeś najlepszego – oznajmiła łowczyni, uśmiechając się szeroko. I był to chyba do tej pory pierwszy uśmiech, jaki mi pokazała. Coś mi się jednak w nim nie podobało, więc zmrużyłem oczy, czekając na wyjaśnienia. – Klan Ise od pokoleń, miał w swoich szeregach również kapłanki.
  – Miko?
  – Dokładnie. Co siedem lat wybierana była dziewczynka, którą jej poprzedniczki szkoliły na kapłankę – ciągnęła dalej. – W pewnym momencie padło na mnie.
  – Jesteś hanyou, a do tego łowczynią i jeszcze miko. Co za ironia…
  – Dokładnie.
  – Wiedziałem, że jesteś interesująca – zaśmiałem się. – Złamanie cię będzie, jak pokonanie trzech istot za jednym zamachem.
  – Spróbuj, youkai – wysyczała dziewczyna, marszcząc brwi, a jej oczy błysnęły złowieszczo. – Osobno to nic nie znaczy, ale jeszcze nie zmierzyłeś się z połączeniem.
  – To dlaczego nie użyłaś tego w walce z Berith? – zapytałam.
  – Wystarczyło, że przeżyłam. Niemądrze jest wyjawiać wszystkie asy od razu, a i tak nie mielibyśmy szans na zwycięstwo – stwierdziła się, krzywiąc się. – Teraz to bez znaczenia, bo ta wiedza w niczym ci już nie pomoże.
  – Słuchaj, dziewczyno – powiedziałam stanowczo i zbliżyłem się. Uniosłem jej podbródek palcem. – Jestem wielki Akura–oh, nie myśl sobie, że byle błyskotka, może cię uratować.
  – Kagome używała komendy… Siad! – krzyknęła łowczyni. Nagle naszyjnik zaczął sprawiać wrażenie, jakby ważył tonę. Nie byłem przygotowany na coś takiego i runąłem z hukiem na ziemię. – Oto zdolność tej błyskotki.
  – Teraz przegięłaś – wycedziłem przez zęby i spróbowałem się podnieść, lecz naszyjnik ciążył mi, wciskając mnie w ziemię. – Jak tylko wstanę…
  – Siad! – powtórzyła i dodała: – Och, teraz rozumiem, dlaczego Kagome tak chętnie dręczyła tym Inuyashę. To nawet zabawne. Siad! Siad! Siad! Paskudny youkai. Powinniście wszyscy pozdychać. Może powinnam była wybrać komendę zabij się? Albo uderz?
  – Paskudna dziewucha…
  – I mam na imię Morthisa. Morthisa Ise – rzuciła na odchodne. – Zapamiętaj to sobie. A teraz chodź, przysłużysz się trochę światu.


Part 2:
  – Jesteśmy dość daleko, ale może uda nam się zdążyć dotrzeć do jaskini, zanim coś się stanie – powiedziała Tenebris. – Mam złe przeczucie.
  – Nie powinnaś bardziej martwić się o siebie? – zapytałem z powagą. – To ty znasz Berith najdłużej.
  – Wiesz, to nie tak, że ona poluje konkretnie na mnie – odpowiedziała beznamiętnie Tenebris. – Rzekłabym nawet, że nie spodziewała się na mnie natknąć tam w waszym świecie.
  – To dlaczego zostawiła cię przy życiu?
  – Jej zapytaj, ale myślę, że zrobiła to dla zabawy. Mogła mnie zabić lub zostawić przy życiu. Bawiła się w panią życia i śmierci – stwierdziła. – Chociaż może zwyczajnie sądziła, że i tak tutaj zdechnę. Tak. To chyba najbardziej prawdopodobne.
  – I mówisz to tak spokojnie…
  – Gdybyś widział w życiu to, co ja, mało co robiłoby na tobie wrażenie – padło w odpowiedzi. – Twoje wspomnienia są smutne, to prawda, jesteś bardzo samotny, ale mało jeszcze w życiu widziałeś.
  – Jestem shinigami… – zacząłem, ale przerwała mi, spoglądając na mnie z ukosa:
  – Wiem, kim jesteś i wiem, co widziałeś.
  – Chcesz mi powiedzieć, że naprawdę widziałaś moje wspomnienia? – Odwzajemniłem twardo jej spojrzenie i zmarszczyłem brwi. – Co to w ogóle za moc?
  – Wspomnienia, uczucia, emocje, myśli. Wszystko. Całą twoją egzystencję – odpowiedziała, ale nie było w tym ani krzty prowokacji, żadnej zadziorności. – Ta moc pozwala mi dotrzeć do najgłębszych i najmroczniejszych odmętów umysłu.
  – A Berith?
  – Tylko do pewnego stopnia – wyznała po chwili namysłu. – Jeszcze nigdy mi się to nie zdarzyło…
  – U was dziedziczy się moc?
  – Tak, z grubsza tak, chociaż mój klan miał troszeczkę inne zdolności. Moja moc rozwinęła się dopiero jakiś czas po tragedii. Być może to miało wpływ, a może nawet przebywanie z Berith… Nie wiem.
  – Rozumiem – skwitowałem, chociaż w rzeczywistości nie potrafiłem pojąć, jaką posiadała moc lub może raczej nie chciałem. Mogła swobodnie czytać w myślach. – Czy możesz… Zaglądać komuś do głowy cały czas?
  – Oszalałeś? – mruknęła Tenebris. – Oczywiście, że nie cały czas. To zbyt męczące. Prawdę mówiąc wystrzegam się korzystania z tej mocy. Użyłam jej na tobie, bo mnie zdenerwowałeś, ale aż do walki z Berith, minęły prawie trzy lata, jak jej nie używałam…
  – Rozumiem.
  – A co, boisz się, że czytam ci teraz w myślach? – zaśmiała się. – I bez tego wiedziałam, że wszystkie twoje myśli krążą wokół Hanae. To aż nazbyt oczywiste – dodała. – Ma kogoś innego? Może ten cały Ban?
  – Nie. Nie sądzę. Hanae nigdy nie przejawiała żadnych oznak… Zakochania…
  – Ach, więc wciąż masz szansę – powiedziała Tenebris i uśmiechnęła się ciepło. – Powodzenia. Myślę, że zamiast podziwiać ją z daleka, powinieneś powiedzieć jej, co czujesz.
  – Hanae myśli tylko o dobru Seireitei i świata.
  – Więc ty musisz myśleć o jej dobru.


Part 3:

  – Tomoe! – krzyknęłam.
  – Wiem – padło w odpowiedzi i spojrzałam w górrrę, by zobaczyć lisa, siedzącego na skale. – Też to czułem.
  – Trrris! Trrris przepadła!
  – Gorączkowanie się nic teraz nie da – stwierdził, krzywiąc się. – Poradzi sobie.
  – Nie! Musimy jej szukać!
  – Prawdopodobnie tutaj wróci, jeśli zaczniemy jej szukać, możemy się z nią minąć. Zresztą nie wiemy nawet, gdzie ją przeniosło – ciągnął dalej zupełnie nie zrażony.
  – Nie zrrrozumiałeś – zawarczałam. – Idziemy. Szukać. Trrris. Natychmiast!
  – Też jestem za tym, wraz z nią chyba zniknął Toshio – wtrącił się Ban.
  – W takim rrrazie postanowione.
  – Nigdzie nie idę – oznajmił Tomoe.
  – Tchórzysz? – zapytał Ban, szczerząc zadziornie zęby. – Zostawimy tu Yato, na wypadek, gdyby wrócili. Będzie strzegł okolicy i chronił tą całą Hiyori – rozporządził. – A my idziemy szukać naszej zguby.
  – Nigdzie nie idę.
  – Tchórz. Tchórz jesteś, nie lis! – wydarłam się. – Tch! To se tu zostań.
  – Pójdę – westchnął Tomoe. – Nie zostawię cię samej z… Nim – spojrzał wymownie na Bana. – Przygotujcie się.


Part 4:

          Powoli robiło się ciemno, a my zaledwie zdołaliśmy opuścić pustkowie i dotrzeć do lasu. Nie byłem pewien, czy las jest bezpieczniejszy, ale pustkowie budziło we mnie niepokój. Tenebris również nie wyglądała na zadowoloną i spieszyła się, by jak najbardziej oddalić się stamtąd przed zmrokiem.
          Może to z powodu złych wspomnień, a może było tam niebezpiecznie. Nie powiedziała, a ja wolałem nie pytać, cicho podążając za nią. W końcu jednak musieliśmy się zatrzymać i odpocząć. Zebraliśmy drewno na ognisko i zabrałem się za powolne rozpalanie ognia, chociaż nie byłem pewien, czy się uda.
   – Gdyby była tu Hanae – odezwała się nagle Tenebris, a ja spojrzałem na nią zaskoczony. – Co? Pomyślałeś o tym samym? – zaśmiała się. – Nie czytałam ci w myślach. Po prostu pamiętam, że władała ogniem. Raz dwa by to rozpaliła. Przydatna umiejętność.
  – To prawda. Nigdy nie musieliśmy martwić się ogniskiem, zawsze była z nami.
  – Nie męcz się. Lepiej idź spać. Nie potrzebujemy ognia, tylko przyciągnie uwagę. Dobrze widzę w ciemności, w razie zagrożenia, dam ci znać.
  – Myślę, że dam radę rozpalić ognisko – oznajmiłem z powagą.
  – Nie trzeba. Nie jest nam potrzebne.
  – Boisz się ognia? – zapytałem.
  – Nie – roześmiała się Tenebris. – Nie boję. Po prostu nie potrzebuję. Za to ty zdajesz się bardzo pragnąć światła.
  – Ja nie widzę w ciemności.
  – Przecież nie zaatakuję cię podczas snu – mruknęła. – Miałam do tego już wiele okazji.
  – Nie, nie o to mi chodziło – powiedziałem i westchnąłem cicho.
  – W porządku. Idź spać – powiedziała, zwijając się w kłębek tuż pod drzewem, więc poszedłem w jej ślady. – Dobranoc.
  – Dobranoc…
             Obudziłem się. Księżyc był już wysoko na niebie. Wszędzie panowała cisza, nie wyczuwałem też żadnego zagrożenia, ani żadnej energii poza tą należącą do Tenebris. A jednak zdawało mi się, że słyszę jakiś głos, który mnie wzywa. Nie znałem go, ale nie wydawał się należeć do wroga. Może mi się przyśniło.
              Spojrzałem w stronę Tenebris. Światło księżyca padało na jej śpiącą twarz, ale musiała mieć koszmary. Marszczyła brwi i oddychała ciężko. Gdy przyjrzałem się bardziej, dostrzegłem na jej policzkach mokre ślady, jakby płakała przez sen. Wizyta na pustkowiu musiała rozdrapać stare rany.
               Podszedłem bliżej i dotknąłem jej ramienia, by ją obudzić. Nagle zatonąłem w mroku, tak samo, jak wtedy, gdy użyła na mnie swojej mocy. Tylko, że ten mrok był inny. Ciemniejszy, głębszy. To było bardzo zimne i przerażające miejsce, takie puste i samotne.
              Słyszałem płacz i krzyki. Wołanie o pomoc. W ciemności dostrzegłem małą dziewczynkę, bardzo podobną do Tenebris. To ona płakała. Widziałem też obrazy. Wszędzie była krew. Okropny widok, że nawet mnie zemdliło. Nagle coś mnie uderzyło.
              Zaskoczony wylądowałem na ziemi. Tenebris siedziała przede mną. Musiała się obudzić i mnie odepchnąć. Teraz patrzyła na mnie gniewnie. Szybko otarła mokre ślady i zmrużyła oczy, mówiąc:
  – Nie zbliżaj się do mnie.
  – Przepraszam, nie miałem złych zamiarów – powiedziałem. – Wyglądało na to, że masz koszmary i chciałem cie obudzić.
  – Powiedziałam nie dotykaj mnie – powtórzyła, marszcząc brwi. – Nigdy więcej – dodała. – Czy to będą koszmary, cokolwiek, choćbym zdychała, nie dotykaj mnie. To nie jest twój problem, shinigami.
  – Chciałem cię tylko obudzić – upierałem się, ale nie ciągnąłem dłużej tematu. – Dobrze. Dobranoc.

poniedziałek, 20 czerwca 2016

Chapter 15



Part 1:

             Obudziłam się. Przeciągnęłam leniwie i ziewnęłam, po czym rrrrozejrzałam po jaskini. Trrris już dawno nie było, a Hiyorri wciąż smacznie spała. Kotka, jak nic, spierrrdoliła szukać tego shinigami, bo nie wyczuwałam jej energii w pobliżu.
  – Cholerrra – warrrknęłam, wątpiąc czy mogę zdzierrrżyć kolejnego buca w naszej okolicy.        
             Ale Trrrris się uparrrła. Pierrrdolona samarrrrytanka. Wiedziałam, że jej nie powstrzymam, więc postanowiłam przejść się do naszych sąsiadów. Może po sparrringować się trrrrochę z Tomoe. Zrrresztą Ban też by się nadał.
            Niemniej nie podobało mi się, że ta cholerrra poszła po ich koleżkę. Myślał, że za wszystko można obwiniać youkai, a to barrrrrdzo nie prrrawda. Terrraz jednak wolałam się skupić na jakimś śniadaniu, bo strrrasznie burrrczało mi w brzuchu.
             Należało się też odrrrobine rrrrozruszać, więc wybrrrałam się na polowanie. W tym czasie złapałam kilka soczystych krrrólików, które oddałam Hiyorri do oporządzenia i upieczenia. Nie będziemy przecież jeść surrrowego mięsa, jak to powtarzała Trrris. Chodź mi niespecjalnie to przeszkadzało.
             Po śniadaniu rrruszyłam do naszych sąsiadów, Hiyorrri zostawiając doglądanie jaskini orrrraz jego. Zwłaszcza jego, bo nie podobało mi się, że wciąż jest u nas. Marrrne były szanse, że w końcu się obudzi. Zrrresztą to mogło ściągnąć na nas kłopoty, ale przecież Trrris nie przegadasz, jak się cholerrra na coś uprze.
             Nagle poczułam silny wybuch energii, bez wątpienia należącej do Berith, a gdy wszystko ucichło, nie nigdzie nie było śladu Trrris. Jej zapach całkowicie zniknął, jak gdyby nigdy jej tu ze mną nie było.
  – Tomoe! – wrzasnęłam.


Part2:

          Nie wytrzymałam. O świecie, gdy Ivrel jeszcze spała, ruszyłam szukać Toshio. Tak tylko dla pewności. Maszerowałam z wolna, wcinając zerwaną po drodze garść jagód. Nie byłam specjalnie głodna, ale wyglądały wyjątkowo smakowicie. Słodkie, soczyste owoce na dobry początek dnia.
           W końcu natrafiłam na trop. W powietrzu unosił się słaby zapach shinigami, a ja podążyłam za nim, aż dotarłam w pobliże polany. Ognisko już dawno zgasło, a czarnowłosy wciąż drzemał, okryty jakimś skrawkiem materiału. Jakby nigdy nic, przycupnęłam nieopodal, czekając aż mnie zauważy.
           Nie trwało to długo, jak Toshio wreszcie się przebudził. Przeciągnął ziewając, po czym westchnął ciężko i zaspany rozejrzał dokoła. W pierwszej chwili w ogóle się nie zorientował. Dopiero, gdy otrząsnął się z marazmu i rozejrzał po raz drugi, dostrzegł mnie i zerwał się na równe nogi.
  – Spokojnie – powiedziałam. – Nie ma potrzeby się tak stroszyć. Gdybym chciała ci coś zrobić, zrobiłabym to jeszcze, kiedy spałeś – dodałam, wzruszywszy ramionami.
  – Po co tu przyszłaś?
  – Zrobiło mi się ciebie żal – prychnęłam. – Ale widocznie niepotrzebnie. Radzisz sobie lepiej, niż sądziłam. Gratuluję. Zobaczymy jak długo jeszcze pożyjesz – rzuciłam na odchodne.
  – Czekaj – powiedział. – Miałaś rację.
  – Och?
  – Znaczy, nie. Nie miałaś – mruknął po chwili.
  – Zdecyduj się – skwitowałam, spoglądając na niego z ukosa.
  – Nie miałaś racji, poradziłbym sobie tutaj. Chodziłem już na wiele misji terenowych, byłem do tego szkolony – wyjaśnił z powagą i dodał: – Ale ja też nie miałem racji. Powinniśmy współpracować, a nie walczyć przeciwko sobie. Teraz naszym priorytetem jest Berith.
  – Jeśli przyznasz, że się myliłeś i nie wszystkie youkai są złe, wtedy ci wybaczę. Twoi przyjaciele czekają na ciebie – oznajmiłam.
  – Nie zrobię tego.
  – W takim razie gnij tu.
  – Dlaczego miałbym uwierzyć, że youkai nie są złe? – zapytał. – Nie jesteś troskliwa, jesteś bestią. Przyszłaś się tu naigrywać, a nie mi pomóc.
  – Przyszłam tu wbrew woli pozostałych, bo myślałam, że płaczesz tu w samotności, a ty…– Zacisnęłam dłonie w pięści. – Wciąż zamierzasz rzucać w naszą stronę oszczerstwami? Już ci powiedziałam, że traktuję ludzi tak, jak sami sobie wybiorą. Jeśli chcesz bestię, dostaniesz bestię – zadeklarowałam. – Dlaczego mam się troszczyć o kogoś, kto mnie obraża. Dlaczego miałabym to w ogóle tolerować?
           Uwolniłam swoją moc, a moje oczy zalśniły jasnym światłem, gdy złapałam w swoje spojrzenie Toshio.


Part 3:

           Jej zielone oczy nagle zaświeciły się jasnym, chłodnym światłem, a potem widziałem już tylko ciemność. Zupełnie jakbym trafił do wnętrza własnego umysłu, a jednak było to bardzo przerażające miejsce. Odczuwałem tak wiele emocji na raz, a zarazem pustkę.
          To musiała być jakaś moc Tenebris, ale naprawdę nie rozumiałem, co zrobiła. Miałem wrażenie, że jest gdzieś, blisko, że stoi w tej ciemności tak samo zagubiona jak ja. Nie chowała się. Ja po prostu nie mogłem jej dostrzec.
  – Wy shinigami wcale nie jesteście tacy święci – usłyszałem jej głos, chociaż brzmiało to jakby była bardzo, bardzo smutna. – Przypomnij sobie – dodała, a przed moimi oczami pojawiły się obrazy.
          Wszystkie kłótnie z ojcem, wszystkie szorstkie słowa. Jego i moje. Wszystkie chwile, gdy żałowałem, że Ban jest nieśmiertelny, wszystkie momenty zazdrości, zawiści, wszystkie moje starcia z Banem, wszystkie dni tęsknoty za Hanae i chwile, momenty, gdy chciałem rzucić to w cholerę.
  – Czego to niby dowodzi! – krzyknąłem, starając się zachować spokój, by nie pokazać jej, że te wspomnienia wyprowadziły mnie z równowagi. I nagle poczułem ciepło, jakby ktoś mnie przytulił. Otworzyłem oczy, lecz długie czarne włosy, zasłaniały mi widok. – Co?
  – Wiedziałam – usłyszałem. – Wiedziałam, że kochasz waszą kapitan. Troszczysz się o nią… A ona tego nie dostrzega. To przykre, ale już dobrze – powiedziała Tenebris, gładząc mnie po głowie. Cały zesztywniałem. Chciałem ją odepchnąć, wiedziałem, że powinienem to zrobić, a jednak jej ciepło było tak przyjazne, niemal znajome i uspokajające, że nie potrafiłem. – Już dobrze. Nie jesteś sam.
  – Oczywiście, że nie – zaprotestowałem, lecz nie ciągnąłem tego dłużej. Ona też sprawiała wrażenie samotnej. – Tenebris?
  – Przepraszam… Twoje wspomnienia były smutne – powiedziała, odsuwając się ode mnie. – Nie mogłam się powstrzymać.
           Chciałem coś odpowiedzieć, przerażony wizją, że mogła w jakiś sposób dotrzeć do moich wspomnień. Zwłaszcza, że patrzyła na mnie tak, jakby wiedziała już wszystko, przejrzała mnie na wylot. Wtedy jednak poczułem energię Berith, nie mogłem jej jednak zlokalizować. Zobaczyłem błysk i w ostatniej chwili zdążyłem tylko chwycić Tenebris za ramię.
           Gdy się ocknąłem, byliśmy na jakimś pustkowiu. To musiała być sprawka Berith. Naprawdę próbowała nas rozdzielić. Zerwałem się na równe nogi i rozejrzałem dokoła, by zobaczyć Tenebris stojącą kilkanaście metrów dalej, przy ogromnym głazie. Wpatrywała się w niego z namaszczeniem.
  – To tutaj – wyszeptała i w pierwszej chwili nie zrozumiałem, o co chodzi. – To tutaj… Tutaj wszystko się zaczęło. Tu była moja wioska.
           Spojrzałem na nią z przerażeniem, a potem na kamień. Faktycznie zapisana na nim była długa lista imion. Teraz wszystko było już zatarte. Podszedłem bliżej i usłyszałem, że Tenebris szepcze coś niewyraźnie. To były imiona z listy, chociaż nie szło jej już rozczytać, wymieniała je wszystkie po kolei. Po jej policzkach płynęły łzy, więc położyłem dłoń na jej ramieniu. Nie wiedziałem, jak mógłbym pomóc.
  – Chodźmy stąd – zaproponowałem. – Musimy jak najszybciej odnaleźć pozostałych.
  – Racja – odparła, szybko ocierając łzy i zaczęła maszerować. – W tą stronę.


Part 4:

  – Zadowolony? – syknęłam wściekle. – Przeklęta czerwień… Wyglądam tak właśnie, dlatego, że jestem hanyou – przyznałam, dłonie zaciskając w pięści. – Moja matka była łowczynią z klanu Ise, ale dała się omamić youkai. Był jednym z nielicznych tolerowanych w naszej wiosce. Mieszkał w sąsiedztwie od zawsze. Chronił wioskę i pomagał nam, więc przez wieki zyskał zaufanie. Pewnego razu zwiódł moją matkę i tak urodziłam się ja, a po kilku latach zniknął. Opuścił nas. Niedługo później wioskę zaatakowała spora grupa youkai i zginęło wielu wojowników, w tym moja matka. Wszystko dlatego, że on nas zdradził – zakończyłam.
  – I od tego czasu nienawidzisz youkai? – Akura uniósł lekko brwi. – A szkoda, nawet cię polubiłem – dodał, podchodząc bliżej.
  – Nie radzę – zagroziłam. – Może jestem tylko hanyou, może, jako łowca nie mam zbyt dużych szans z nieśmiertelnym youkai, ale nie radzę ze mną zadzierać – stwierdziłam, marszcząc brwi, ale nie posłuchał. – Znam sporo sztuczek.
           Odskoczyłam na bezpieczną odległość i wyciągnęłam naszyjnik, który dostałam od pani Kaede. Nie było nad czym się dłużej zastanawiać. Nieśmiertelny Akura musiał zostać jakoś powstrzymany i tylko rytualny naszyjnik miał szansę go poskromić. Rzuciłam go w górę i zaczęłam szeptać odpowiednią inkantację. Rozbłysnęło światło i naszyjnik zdawał się rozsypać na części, co najwyraźniej bardzo rozbawiło demona, gdyż parsknął śmiechem. Nagle zamilkł, gdy naszyjnik przywarł do jego szyi.
  – Co to? – zaciekawił się. – Co zrobiłaś?
  – Ten naszyjnik zmusi cię do słuchania moich poleceń – oznajmiłam.
  – Nie, no bez jaj. Poważnie pytam – mruknął.

środa, 11 maja 2016

Chapter 14



Part 1:
            Uśmiechnąłem się pod nosem, gdy łowczyni przestała się wierzgać. Chyba myślała, że może mnie przechytrzyć, bo po cichu sięgnęła do kieszeni, sądząc, że nie zauważyłem. Oczywiście, że zauważyłem, ale nie powstrzymałem jej. Byłem ciekawy, co wymyśliła tym razem. Przynajmniej będzie zabawnie. I tak nie była w stanie mnie zabić, więc co mi szkodzi?
            Wyczułem jakąś silną energię i zapach krwi. Dziwne, bo w pobliżu nie powinno być żadnych innych youkai. Wtedy poczułem, że ktoś wbił w plecy swoje pazury i skrzywiłem się, po czym zrzuciłem dziewczę na ziemię. Z hukiem grzmotnęła o twardą, kamienistą powierzchnię, ale pozbierała się szybko.
             Wyglądała jakoś inaczej. Nie tylko to… W ogóle było w niej coś innego. Wiedziałem, że była hanyou, ale to nie zmieniało faktu, że cała sprawa była podejrzana. Co prawda, jak na hanyou była dość dziwna, bo wygląd zupełnie nie zdradzał tego, że nie była człowiekiem. Teraz natomiast z jej głowy wystawały rogi, a kły miała prawie tak ostre jak Ivrel. No i te pazury… Naprawdę przydałaby jej się wizyta u kosmetyczki.
  – Co do cholery? – mruknąłem. – Jesteś Oni?
  – Nie – warknęła dziewczyna. – Mogę być czymkolwiek – dodała, a w jej dłoni pojawił się nóż. Lecz nie ten, który jej zabrałem, a czerwony, cuchnący krwią. – To moja moc – oznajmiła i zaatakowała.
              Krwawe ostrze śmignęło mi przed nosem, a gdy się uchyliłem, omal nie dziabnęła mnie pazurami.
  – Zaczyna się robić ciekawie – uradowałem się.
              Miałem rację, żeby zabrać ją ze sobą. Cokolwiek to była za moc, nie miała szans, żeby mnie pokonać, ale mogłem się trochę zabawić, dopóki nie straci woli walki. A potem… Potem zobaczymy.
  – Zabiję cię youkai!
  – Już ci mówiłem, że nie dasz rady – zaśmiałem się, robiąc kolejny unik, chociaż musiałem przyznać, że była teraz o wiele silniejsza, niż przedtem. Dziwne, bo nie zauważyłem, by użyła tej mocy w walce z Berith lub umknęło mi to gdzieś w tym całym zamieszaniu.
  – Zabiję! Ciebie i wszystkie youkai!
  – Dlaczego? – zaciekawiłem się.
  – Wszystkie youkai powinny po prostu zniknąć.
  – Nienawidzisz nas? Mimo, że krew youkai płynie także w twoich żyłach? – zapytałem rozbawiony, a widząc minę łowczyni parsknąłem śmiechem. Najwyraźniej trafiłem w dziesiątkę. Rozsierdzona dziewczyna zamachnęła się po raz kolejny, ale i tak umknąłem przed jej ostrzem i chwyciłem za czerwone kudły. W sumie… Moje też są czerwone, ale mniejsza z tym. – Powiedz mi, dlaczego nienawidzisz youkai? – wyszeptałem jej do ucha i to był błąd, bo przejechała pazurami po moim policzku. Skrzywiłem się i starłem własną krew, a potem zlizałem z palców. Ciekawe, bo smakowała tak samo jak krew moich ofiar. Wbrew powszechnej opinii miała także czerwony kolor, nie była czarna, tak, jak powiadali. Uśmiechnąłem się szeroko, a łowczyni prychnęła. – Więc?
  – Youkai powinny przepaść.
  – No dobra, już zrozumiałem, że nienawidzisz własnego gatunku – skwitowałem. – Ale widzisz, jestem ciekawskim stworzeniem i chciałbym wiedzieć… Dlaczego? Jeśli mi odpowiesz, może pozwolę ci żyć.
  – Nie mam zamiaru odpowiadać na twoje pytania, zawszony demonie!
  – Ej, ej… Wypraszam sobie – oburzyłem się. – Nawet Tomoe nie ma wszy, chociaż jest lisem. Ta hałastra z jaskini też nie ich nie miała.
  – Giń – syknęła łowczyni. Ciekawe, kiedy udało jej się zakraść za mnie, bo prawie udało jej się mnie zranić. Unik zrobiłem właściwie tylko po to, żeby zobaczyć jej wkurzoną minę.
  – Skoro nienawidzisz youkai to siebie pewnie też musisz przeklinać. Całą swoją egzystencję – stwierdziłem, obserwując grę emocji na jej twarzy. – Trafiłem w dziesiątkę, co?
  – Masz rację – przyznała. – Właśnie, dlatego moim celem jest oczyścić świat ze zdradzieckich bestii takich jak ty.
  – No i kolejna obelga… Ale to za mało, żeby mnie pokonać – dodałem, łapiąc gołą dłonią jej sztylet. Drugą ręką chwyciłem łowczynię za szyję i uniosłem tak, by móc jej spojrzeć prosto w oczy, a może raczej oko, bo drugie zasłonięte miała opaską. Dopóki nie zdjąłem jej z szyderczym uśmiechem. – Och? – mruknąłem, gdy niebiesko czerwone oczy łypnęły na mnie wściekle. – Dwukolorowe – zaśmiałem się radośnie. – Jak fajnie.


Part 2:

            Mizuki wrócił, niosąc kilka upolowanych królików. Co mnie zastanowiło to fakt, że były dziwnie oślinione, ale wolałam nie pytać. Zwłaszcza, że chłopak sam obciągnął je ze skóry i wypatroszył, twierdząc, że nie pozwoli nam brudzić sobie rąk. To było… Miłe z jego strony. Chyba.
             Chłopak był dziwny, ale nie sprawiał negatywnego wrażenia. Viina, która była dość wyczulona na fałsz, również zdawała się czuć przy nim dość swobodnie, więc uznałam, że możemy być spokojne. Nie wiedziałyśmy, ile czasu przyjdzie nam spędzić w świecie ludzi, więc dobrze było mieć przy sobie kogoś przyzwyczajonego do tutejszych warunków.
             W zamian za posiłek nazbierałyśmy drewna na opał i rozpaliłyśmy ognisko. Cała nasza trójka usiadła przy ogniu, czekając aż mięso się upiecze. Byłam zmęczona, ale dla pewności postawiłam wokół polany barierę, żebyśmy mogli spać spokojnie.
  – O czym myślisz? – zapytała Viina, spoglądając na Mizukiego.
  – O moim ojcu – odparł ze smutkiem w głosie. – Potężny youkai jak on i Inu no taisho zostali zabitci przez Berith. Czym ona właściwie jest?
  – Też chciałabym wiedzieć – stwierdziłam. – Czym jest Berith i dlaczego ktoś taki jak ona w ogóle się narodził.
  – Youkai zrodziły się podobno z negatywnych uczuć i emocji ludzi. Z nienawiści i samotności… Oczywiście nie wszystkie, bo nie tylko hanyou mogą narodzić się w zupełnie normalny sposób – wyjaśnił Mizuki. – Podejrzewam jednak, że istoty takie jak Berith czy Akura–oh powstają właśnie z nienawiści w ludzkich sercach..
  – No tak, ale ta dwójka jest nieśmiertelna – zauważyła Bishamonten. – Jak silna musiała to być nienawiść?
  – Może to nie była nienawiść tylko jednej osoby – zamyśliłam się. – Mizuki, to możliwe? Że negatywna energia skumulowała się do tego stopnia?
  – Nic lepszego nie przychodzi mi do głowy, ale nawet ja nie potrafię sobie tego wyobrazić…
  – A dlaczego… Dlaczego niektóre youkai tak bardzo nienawidzą ludzi? – zapytałam.
  – Myślę, że po części każdy z nas ich nienawidzi – wyznał chłopak, wpatrując się w strzelający ogień. – To dlatego, że ludzie nienawidzą nas. Sami nas stworzyli, ale nie potrafią tego zaakceptować. Obarczyli nas swoimi winami i za wszelką cenę próbują wytępić. Nie jesteśmy insektami, które można od tak wyplenić. My też chcemy żyć.
  – Zazdrościcie ludziom.
  – Może.
  – Ale przecież to youkai mordują ludzi – powiedziałam bez namysłu.
  – A kto zaatakował pierwszy? – zapytał Mizuki, skutecznie mnie uciszając. – Masz pewność, że to youkai, jako pierwsze przelały krew? Nie wszystkie demony zabijają. Niektóre pragną tylko żyć w spokoju, ale nie mogą, nawet żyjąc z dala od ludzi, bo ci zawsze będą na nas polować. Nasyłać łowców, mnichów i kapłanki. Zabijają nawet dzieci… I kto tu jest prawdziwym potworem?
             Zabrakło mi słów, by kłócić się z Mizukim. Poniekąd mógł mieć rację. My, shinigami, również bez namysłu ruszyliśmy do walki przeciwko youkai. Tylko, dlatego, że Rada tak kazała. Ustanowiła o eksterminacji tych istot, a my nigdy nie zastanawialiśmy się, czy to dobrze, czy źle. Po prostu je zabijaliśmy.


Part 3:

              Ledwo wzeszło słońce, udałam się w dół rzeki do rozlewiska, by oczyścić swoje ciało i umysł. Wolałam tam pójść o wczesnej porze, żeby nikt mi nie przeszkadzał. Chociaż może niepotrzebnie się przejmowałam. Akura–oh przepadł, a Tomoe wraz z shinigami był daleko. Ivrel natomiast smacznie spała, pochrapując rozwalona na swoim legowisku.
             Och, jakże się myliłam. Bardzo szybko usłyszałam szmery w zaroślach nieopodal i przeszło mi przez myśl, by nastraszyć delikwentów, ale to byłoby zbyt uciążliwe. Zresztą wyczuwałam już zbliżającą się Ivrel i załatwianie takich spraw wolałam zostawić w jej łapkach.
             Powoli zanurzyłam się w chłodnej wodzie i nie minęło dużo czasu, gdy usłyszałam spory plusk, a potem kolejny. O! I jeszcze jeden. Spojrzałam w tamtą stronę. Widać, że w takich kwestiach Tomoe był w dość dobrej komitywie z shinigami…
  – Co robisz wariatko! – krzyknął wściekle, wychodząc z wody. – Dlaczego mnie też wepchnęłaś!
  – Bo podglądałeś Trrris dupku! – wrzasnęła w odpowiedzi Ivrella.
  – Ja ich próbowałem powstrzymać, głupia!
  – A ja ci nie wierzę!
  – O bosz… – westchnęłam. – Kolejna sprzeczka zakochanych…
  – To oni są razem? – zaciekawił się Ban.
             Wzruszyłam ramionami i powiedziałam, marszcząc brwi.:
  – Zabieraj te łapska.
               Poczekałam aż Iv pogoni natrętów i zużyje część swoich pokładów energii. Dopiero wtedy wyszłam na brzeg. Osuszyłam się lekko i wciągnęłam moje kimono. Przez chwilę zastanawiałam się co z Toshio. Jego towarzysze nie wyglądali na przejętych. Pewnie nie obchodził ich jego los albo tak jak ja uznali, że w końcu wróci tutaj, skomląc.
              Nie wrócił.
              Czas mijał, a Toshio nadal się nie pojawił. Byłam pewna, że niebawem przyjdzie z podkulonym ogonem, ale tak się nie stało. Zaczynało mnie to martwić. Wątpiłam, by shinigami byli przystosowani do życia w lesie. Teraz, gdy opuścili go przyjaciele, mogło być nieciekawie. Ale w końcu sam sobie na to zasłużył, skoro uważał, że youkai są winne całego zła na świecie.
              A mimo to w końcu zaczęłam wątpić. Przyszło mi do głowy, że trochę przesadziłam. Nie znałam za dobrze realiów życia shinigami, a mimo to tak ostro zareagowałam na słowa Toshio.
              Siedziałam na skale, obserwując las, gdzie ostatni raz go widziałam.
  – A ty, co?
  – Zaczynam się martwić – przyznałam. – Trochę wtedy przegięłam.
  – Nie mów, że chcesz po niego terrrraz iść.
  – Niee? – mruknęłam, ale wiedziałam, że Iv mi nie wierzy. – No co?
  – Jesteś za miękka, Trrris.
  – Ale…
  – Nie ma, „ale”.
  – Może on tam umiera? I to będzie moja wina – jęczałam, robiąc smutną minkę. – Nasza wina…
  – Trrris, nie!
  – Ivrel?
  – Nie! Do cholery! – warknęła Ivrella.
  – Tylko sprawdzę – upierałam się. – Tak dla pewności?
  – No ja pierrrrdole!
  – Mogę się przyłączyć? – zagaił Ban, wskakując na pobliską skałę. – Ładnie to tak we dwie tylko?
  – Nie martwisz się o kumpla? – zapytałam, mierząc shinigami lodowatym spojrzeniem.
  – O Toshio? – zaśmiał się Ban. – Ten skubaniec jest twardszy, niż na to wygląda.
  – Widzisz? – prychnęła Ivrel.
  – Tak naiwnie wierzysz, że twój przyjaciel może przeżyć sam w lesie pełnym youkai? Zwłaszcza po bitwie z Berith? – powiedziałam, krzyżując ręce na piersi. – Nie zauważyłam specjalnie, żeby był aż tak potężny.
  – Nie powiedziałem, że jest potężny, tylko, że ten skubaniec nie da się tak łatwo zabić – powtórzył Ban.
  – I jesteś tego taki pewien, bo?
  – Jestem nieśmiertelny, ale nasze walki zawsze kończyły się remisem? – zdenerwował się Ban, wyraźnie niezadowolony z tego faktu. – Klan Kuchikich to drugi najsilniejszy zaraz po rodzinie Hanae.
  – Mówisz o tej waszej kapitan? – zaciekawiła się Ivrella. – Jest aż taka silna?
  – Zajebiście silna.
  – Jesteś pewien? – mruknęłam.
  – Uuuu! – zawyła Ivrel, aż merdając ogonem. – Trrris coś wie.
  – Oczywiście. Dużo wiem, o słabościach innych – odparłam, szczerząc zadziornie zęby.